Jestem doktorem teologii, psychoterapeutą w trakcie czteroletniego szkolenia w nurcie humanistyczno-doświadczeniowym ze szczególnym zainteresowaniem logoterapią i analizą egzystencjalną. Jestem członkiem Krakowskiego Instytutu Logoterapii. Stopień doktora teologii w zakresie katolickiej nauki społecznej uzyskałem w 2013 roku, co pozwoliło mi na podjęcie pracy dydaktyczno-naukowej w różnych ośrodkach kształcenia akademickiego. Prowadziłem działalność dydaktyczną m.in. w Wyższym Seminarium Duchownym Ojców Bernardynów, Wyższym Seminarium Duchownym Ojców Reformatów oraz w Instytucie Teologicznym Salezjanów. Posiadam również wieloletnie doświadczenie pracy z człowiekiem w obszarze edukacji, formacji i duszpasterstwa, pracując jako nauczyciel w różnych typach szkół. Jestem również księdzem katolickim i pełnię posługę w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.

W centrum mojej pracy znajduje się człowiek i jego niepowtarzalne doświadczenie. Towarzyszę osobom, które przeżywają kryzys, cierpienie, stratę, żałobę lub zmagają się z pytaniami dotyczącymi sensu własnego życia. Szczególnie ważne jest dla mnie stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której można zatrzymać się, przyjrzeć swoim przeżyciom, nazwać emocje i w swoim tempie poszukiwać własnej drogi.

Szczególne miejsce w mojej pracy zajmuje doświadczenie straty i żałoby, ze szczególnym uwzględnieniem straty dziecka. Pełnię funkcję diecezjalnego duszpasterza Rodziców Dzieci Utraconych, dzięki czemu od wielu lat towarzyszę osobom, które znalazły się w jednym z najtrudniejszych momentów swojego życia. W pracy z osobami po stracie szczególną uwagę zwracam na przeżywanie procesu żałoby, zmaganie się z poczuciem winy, pytania o sens, relację z utraconym bliskim oraz możliwość stopniowego odnajdywania własnej drogi po tym traumatycznym doświadczeniu.

W pracy inspiruje mnie myśl Viktora E. Frankla, twórcy logoterapii i analizy egzystencjalnej. Szczególne znaczenie mają dla mnie takie wartości jak sens, wolność, odpowiedzialność, godność osoby i możliwość zajęcia własnej postawy wobec tego, czego nie możemy zmienić.

Szczególnie zajmuję się pomocą osobom doświadczającym:
• kryzysów egzystencjalnych, osobistych i życiowych,
• utraty poczucia sensu oraz kryzysów wartości,
• doświadczenia straty, żałoby, w tym śmierci i utraty dziecka,
• poczucia winy związanego ze stratą,
• cierpienia, sytuacji granicznych oraz trudnych i przełomowych wydarzeń życiowych,
• problemów duchowych,
• pytań dotyczących kierunku i sensu dalszego życia.

Swoją pracę z pacjentami poddaję regularnej superwizji.